Boudrie Coaching and Training

vertrouwen als basis


Blog

Menselijke maat

Posted on January 3, 2018 at 8:16 AM Comments comments (2853)

Een goede vriend die mijn sporadisch verschijnende blogs las gaf mij positief kritische feedback: ‘je kan wel schrijven, maar je moet er meer een twist aan geven die in de richting van je werk wijst’. Hij is sowieso een begenadigd criticus, dus ik zoog de wijze raad op als limonade en schreef een jaar niks meer. Dat lag niet aan hem; hij had gelijk. Maar ik had last van wat journalist Eelke de Jong noemde: ‘mijn handen bevriezen boven de machine’. Bijna dagelijks maak ik dingen mee in mijn werk waarvan ik denk: dat moet ik nou eens opschrijven. Maar waarom eigenlijk?
 
Tot ik mijmerend onder de boom lag deze kerst en alle projecten van 2017 nog eens de revue liet passeren. Positieve en negatieve ervaringen, maar altijd leidend tot veel inzichten. Coachees die me raakten, omdat ze stappen zetten die moedig waren. Mensen die ik interviewde voor een onderzoek. Voor mijn ogen veranderden ‘de grote boosdoeners’ in mensen met positieve intenties die in de gegeven context niet meer uit de verf kwamen. Een opdrachtgever die zijn overtuigingen durfde los te laten en zich een andere weg liet wijzen om uit een jarenlange greep van negativiteit te stappen.
Ook zag ik veel spelgedrag langskomen zoals ‘hoe zorg ik dat alles blijft zoals het is, want die ellende ken ik tenminste’. Of een variant die mijzelf zakelijk behoorlijk raakte: ‘hoe krijg ik je eruit gewerkt’. Een derde werd geestig gebracht, maar was funest voor de noodzakelijke veranderingen: ‘hoe zorg ik dat je niet tot mijn gedrag door mag dringen’.
 
Eenmaal in de ‘dramadriehoek’ van deze spellen terecht gekomen is het nog een hele tour om daar weer uit te klimmen. Er is niets zo mooi als een goede theorie en ik gooide als een beginneling vaak de inzichten van mijn laatst gevolgde opleiding tegen de zaken aan: ik begon heel veel vragen te stellen. Maar dan ook heel veel. Het lijkt heel simpel, maar ik ken maar weinig mensen die het toepassen. Ik ken nu wel veel meer mensen die er blij van worden. Want ze kunnen hun verhaal vertellen. Zonder veroordeeld te worden. En er wordt echt naar ze geluisterd. Ook als ze hun zin niet precies krijgen worden ze wel gezien voor wie ze zijn. Niet gering.
 
En dat leek me nou toch weer de moeite waard om op te schrijven. Het is misschien op de vierkante millimeter. Niet zo stevig verankerd in een business case of een groots en meeslepend theoretisch kader zoals velen op Linkedin zo goed vertegenwoordigen. Het is de menselijke maat. Ik werk vaak in situaties waar het mis is. Dan zijn er soms grote en soms kleinere bewegingen nodig om te zorgen dat er weer licht en lucht komt en een toekomstperspectief voor alle betrokkenen. Op die plekken gaat het altijd om de menselijke maat. Zodat iedereen weer mee kan doen. Daar zal ik u dit jaar graag nog eens over vertellen tussen alle duurzame, innovatieve, lean en scrum berichten. Een mooi 2018 gewenst. 

Harde tante

Posted on March 1, 2016 at 2:17 PM Comments comments (73)

Een tijd geleden deed ik een cultuuronderzoek op een fantastische afdeling van de politie. Dat wil zeggen: ik vond het fantastisch werk en prachtige mensen, maar qua cultuur bleek er ruimte voor verbetering. De interviews werden bij mij thuis gepland aan de coachtafel; tenslotte hebben de muren oren in een politiebureau.
 
Een man in het bijzonder is me sterk bijgebleven. Hij had er al heel wat dienstjaren op zitten, maar door de verschuivende grenzen van de pensioengerechtigde leeftijd moest hij telkens weer flink ademhalen en doorgaan. Ik ontving hem aan de ronde tafel en vroeg of hij thee of koffie wilde. Zonder hierop in te gaan begon hij zijn verhaal te doen. Ik stond eerst nog bedremmeld in de keuken, maar streek na verloop van tijd ook neer aan tafel.
 
Wat deze man had meegemaakt in zijn loopbaan waar hij met zoveel passie en inzet aan was begonnen! Er passeerde een keur aan incidenten waarin schokkende gebeurtenissen en het diep menselijk leed dat daarop volgde hem duidelijk niet onberoerd hadden gelaten. Op een gegeven moment moest hij wel terugtrekken naar de backoffice, na de diagnose posttraumatische stress stoornis. Ik werk graag met mensen met een PTSS en knikte hem nog eens bemoedigend toe. Waarop hij mij verweet: ‘jij ook met al je vragen! Ik was helemaal niet van plan dit allemaal te vertellen!’ Verbouwereerd zei ik: ‘maar ik vroeg alleen maar of je koffie of thee wilde’. ‘Koffie dan!’ zei hij en ik ging, na zijn toestemming gevraagd te hebben over op de vragen van het interview.
 

Aan het einde van het gesprek vroeg ik hem hoe hij het gesprek ervaren had. Hij keek me diep in de ogen en zei ‘je bent een harde tante, je schakelde zo over naar het interview en je hebt gehaald wat je wilde hebben’. In de dagen daarna heb ik daar nog vaak over nagedacht, want hij zette licht op mijn gedrag. Ik had wel invoelend geluisterd, maar dat kon mijn professionele hang naar een volwaardig interview niet wegnemen. Ik wilde er voor hem zijn,  maar was ditmaal toch meer onderzoeker dan coach. Conform de opdracht en toch... 
Hoe doen leidinggevenden van medewerkers met een PTSS dat? Hoe combineren zij de rol van coachen met leiding geven? En hoe komt dat op deze medewerkers over? 
Deze ‘harde tante’ had er wel een tijdje voor nodig om weer uit de rolverwarring te stappen.



0