Boudrie Coaching and Training

vertrouwen als basis


Blog

Harde tante

Posted on March 1, 2016 at 2:17 PM Comments comments (73)

Een tijd geleden deed ik een cultuuronderzoek op een fantastische afdeling van de politie. Dat wil zeggen: ik vond het fantastisch werk en prachtige mensen, maar qua cultuur bleek er ruimte voor verbetering. De interviews werden bij mij thuis gepland aan de coachtafel; tenslotte hebben de muren oren in een politiebureau.
 
Een man in het bijzonder is me sterk bijgebleven. Hij had er al heel wat dienstjaren op zitten, maar door de verschuivende grenzen van de pensioengerechtigde leeftijd moest hij telkens weer flink ademhalen en doorgaan. Ik ontving hem aan de ronde tafel en vroeg of hij thee of koffie wilde. Zonder hierop in te gaan begon hij zijn verhaal te doen. Ik stond eerst nog bedremmeld in de keuken, maar streek na verloop van tijd ook neer aan tafel.
 
Wat deze man had meegemaakt in zijn loopbaan waar hij met zoveel passie en inzet aan was begonnen! Er passeerde een keur aan incidenten waarin schokkende gebeurtenissen en het diep menselijk leed dat daarop volgde hem duidelijk niet onberoerd hadden gelaten. Op een gegeven moment moest hij wel terugtrekken naar de backoffice, na de diagnose posttraumatische stress stoornis. Ik werk graag met mensen met een PTSS en knikte hem nog eens bemoedigend toe. Waarop hij mij verweet: ‘jij ook met al je vragen! Ik was helemaal niet van plan dit allemaal te vertellen!’ Verbouwereerd zei ik: ‘maar ik vroeg alleen maar of je koffie of thee wilde’. ‘Koffie dan!’ zei hij en ik ging, na zijn toestemming gevraagd te hebben over op de vragen van het interview.
 

Aan het einde van het gesprek vroeg ik hem hoe hij het gesprek ervaren had. Hij keek me diep in de ogen en zei ‘je bent een harde tante, je schakelde zo over naar het interview en je hebt gehaald wat je wilde hebben’. In de dagen daarna heb ik daar nog vaak over nagedacht, want hij zette licht op mijn gedrag. Ik had wel invoelend geluisterd, maar dat kon mijn professionele hang naar een volwaardig interview niet wegnemen. Ik wilde er voor hem zijn,  maar was ditmaal toch meer onderzoeker dan coach. Conform de opdracht en toch... 
Hoe doen leidinggevenden van medewerkers met een PTSS dat? Hoe combineren zij de rol van coachen met leiding geven? En hoe komt dat op deze medewerkers over? 
Deze ‘harde tante’ had er wel een tijdje voor nodig om weer uit de rolverwarring te stappen.


De naaktheid van Halina Reijn

Posted on November 10, 2015 at 1:24 PM Comments comments (93)

Vorige week ging ik met vriendinnen naar het toneelstuk Fountainhead naar het boek van Ayn Rand. Het gaat om twee architecten: de een is een gezellige aangepaste jongen die zich, om succesvol te kunnen zijn, in wat ongemakkelijke bochten wringt. De ander is een principieel type: geen enkele concessie aan het ontwerp of het gaat niet door. We gaan vloeiend mee met het verloop: de concessieloze blijkt geniale ontwerpen te maken die zelden uitgevoerd worden, de meeloper schopt het ver, maar gaat uiteindelijk ten onder.
 
Daartussendoor loopt Halina Reijn. Haar rol is toch vooral die van recalcitrant; ze verzet zich tegen vader, haar liefde voor de geniaal, zichzelf. Ik had mezelf schrap gezet voor de verkrachtingsscène die in het boek zit. Halina en de principiële architect hebben zo hun eerste seksueel contact. Halina is iemand die ik wel eens in een café zie flaneren, of al telefonerend door een trendy Amsterdams restaurant zie paraderen. Ze is beeldschoon, haar gedrag, voor wat ik ervan weet, is soms wat geëxalteerd. Ik vraag me altijd af of ze een beetje gelukkig is.
 
Nu staat ze voor me op het toneel. En kleedt zich uit. Echt. Ik voel me opeens een verschrikkelijke voyeur. Deze prachtige naakte vrouw in deze moeilijke rol die zich zo durft te tonen. Hoe werkt dat? Ze is naakt, maar eigenlijk volkomen gehuld in haar rol. Je mag haar naaktheid zien, maar alleen door de sluiers van haar rol. Ze slaat zich met verve door deze moeilijke passage en ik ontspan uit mijn burgerlijkheid. Pas tijdens het eindapplaus zie ik haar schalkse lachje naar het publiek en ervaar ik weer dat hele dubbele gevoel.
 
Want die gelaagdheid maak ik als coach ook mee: het is een rol die mensen in hun werk aannemen, maar het kan binnen die rol wel heel heftig zijn en de impliciete vraag is: ‘hoe vind je mijn prestatie in die rol?’ De behoefte aan applaus kan bijzonder groot zijn. Dat verhult soms de behoefte om gezien te worden zoals je werkelijk bent, met alle mooie en lelijke dingen die daarbij horen. Gevangen in een rol, daar kan geen naaktheid je helpen om je bloot te geven. Het verschil tussen theater en het leven is soms flinterdun.
 

Gefeliciteerd Halina, 40 vandaag!

0