Boudrie Coaching and Training

vertrouwen als basis


Blog

Menselijke maat

Posted on January 3, 2018 at 8:16 AM Comments comments (2853)

Een goede vriend die mijn sporadisch verschijnende blogs las gaf mij positief kritische feedback: ‘je kan wel schrijven, maar je moet er meer een twist aan geven die in de richting van je werk wijst’. Hij is sowieso een begenadigd criticus, dus ik zoog de wijze raad op als limonade en schreef een jaar niks meer. Dat lag niet aan hem; hij had gelijk. Maar ik had last van wat journalist Eelke de Jong noemde: ‘mijn handen bevriezen boven de machine’. Bijna dagelijks maak ik dingen mee in mijn werk waarvan ik denk: dat moet ik nou eens opschrijven. Maar waarom eigenlijk?
 
Tot ik mijmerend onder de boom lag deze kerst en alle projecten van 2017 nog eens de revue liet passeren. Positieve en negatieve ervaringen, maar altijd leidend tot veel inzichten. Coachees die me raakten, omdat ze stappen zetten die moedig waren. Mensen die ik interviewde voor een onderzoek. Voor mijn ogen veranderden ‘de grote boosdoeners’ in mensen met positieve intenties die in de gegeven context niet meer uit de verf kwamen. Een opdrachtgever die zijn overtuigingen durfde los te laten en zich een andere weg liet wijzen om uit een jarenlange greep van negativiteit te stappen.
Ook zag ik veel spelgedrag langskomen zoals ‘hoe zorg ik dat alles blijft zoals het is, want die ellende ken ik tenminste’. Of een variant die mijzelf zakelijk behoorlijk raakte: ‘hoe krijg ik je eruit gewerkt’. Een derde werd geestig gebracht, maar was funest voor de noodzakelijke veranderingen: ‘hoe zorg ik dat je niet tot mijn gedrag door mag dringen’.
 
Eenmaal in de ‘dramadriehoek’ van deze spellen terecht gekomen is het nog een hele tour om daar weer uit te klimmen. Er is niets zo mooi als een goede theorie en ik gooide als een beginneling vaak de inzichten van mijn laatst gevolgde opleiding tegen de zaken aan: ik begon heel veel vragen te stellen. Maar dan ook heel veel. Het lijkt heel simpel, maar ik ken maar weinig mensen die het toepassen. Ik ken nu wel veel meer mensen die er blij van worden. Want ze kunnen hun verhaal vertellen. Zonder veroordeeld te worden. En er wordt echt naar ze geluisterd. Ook als ze hun zin niet precies krijgen worden ze wel gezien voor wie ze zijn. Niet gering.
 
En dat leek me nou toch weer de moeite waard om op te schrijven. Het is misschien op de vierkante millimeter. Niet zo stevig verankerd in een business case of een groots en meeslepend theoretisch kader zoals velen op Linkedin zo goed vertegenwoordigen. Het is de menselijke maat. Ik werk vaak in situaties waar het mis is. Dan zijn er soms grote en soms kleinere bewegingen nodig om te zorgen dat er weer licht en lucht komt en een toekomstperspectief voor alle betrokkenen. Op die plekken gaat het altijd om de menselijke maat. Zodat iedereen weer mee kan doen. Daar zal ik u dit jaar graag nog eens over vertellen tussen alle duurzame, innovatieve, lean en scrum berichten. Een mooi 2018 gewenst. 

De naaktheid van Halina Reijn

Posted on November 10, 2015 at 1:24 PM Comments comments (93)

Vorige week ging ik met vriendinnen naar het toneelstuk Fountainhead naar het boek van Ayn Rand. Het gaat om twee architecten: de een is een gezellige aangepaste jongen die zich, om succesvol te kunnen zijn, in wat ongemakkelijke bochten wringt. De ander is een principieel type: geen enkele concessie aan het ontwerp of het gaat niet door. We gaan vloeiend mee met het verloop: de concessieloze blijkt geniale ontwerpen te maken die zelden uitgevoerd worden, de meeloper schopt het ver, maar gaat uiteindelijk ten onder.
 
Daartussendoor loopt Halina Reijn. Haar rol is toch vooral die van recalcitrant; ze verzet zich tegen vader, haar liefde voor de geniaal, zichzelf. Ik had mezelf schrap gezet voor de verkrachtingsscène die in het boek zit. Halina en de principiële architect hebben zo hun eerste seksueel contact. Halina is iemand die ik wel eens in een café zie flaneren, of al telefonerend door een trendy Amsterdams restaurant zie paraderen. Ze is beeldschoon, haar gedrag, voor wat ik ervan weet, is soms wat geëxalteerd. Ik vraag me altijd af of ze een beetje gelukkig is.
 
Nu staat ze voor me op het toneel. En kleedt zich uit. Echt. Ik voel me opeens een verschrikkelijke voyeur. Deze prachtige naakte vrouw in deze moeilijke rol die zich zo durft te tonen. Hoe werkt dat? Ze is naakt, maar eigenlijk volkomen gehuld in haar rol. Je mag haar naaktheid zien, maar alleen door de sluiers van haar rol. Ze slaat zich met verve door deze moeilijke passage en ik ontspan uit mijn burgerlijkheid. Pas tijdens het eindapplaus zie ik haar schalkse lachje naar het publiek en ervaar ik weer dat hele dubbele gevoel.
 
Want die gelaagdheid maak ik als coach ook mee: het is een rol die mensen in hun werk aannemen, maar het kan binnen die rol wel heel heftig zijn en de impliciete vraag is: ‘hoe vind je mijn prestatie in die rol?’ De behoefte aan applaus kan bijzonder groot zijn. Dat verhult soms de behoefte om gezien te worden zoals je werkelijk bent, met alle mooie en lelijke dingen die daarbij horen. Gevangen in een rol, daar kan geen naaktheid je helpen om je bloot te geven. Het verschil tussen theater en het leven is soms flinterdun.
 

Gefeliciteerd Halina, 40 vandaag!

0